De volgende uitgave is een gedichten boek, als je in een dorp woont kan het boekje  heel leuk zijn.

woon je in een stad, dan verlang je naar het dorpse leven als je het boekje gelezen hebt.

komt vxf3xf3r Paasdagen van dit jaar (2009) uit en zal rond de 10 euro kosten.

De titel van het boek is: gedichten,gevoelens,gedachten.

Er zullen 55 gedichten instaan, waarvan de helft met een bijhorende tekeninkje.

De cover is klaar.

mijn website: www.verhalenhoek.nl

en wil je het bestellen dan via : info@verhalenhoek.nl

Mijn website : www.verhalenhoek.nl

Mijn spinnenboek wordt heel goed ontvangen, ook volwassenen lezen mijn boek en vinden het een geweldig goed geschreven boek, waar ik natuurlijk heel blij mee ben.

wil je het bestellen ga dan naar : info@verhalenhoek.nl

je zult er geen spijt van hebben.

en als je er toch bent, schrijf wat in mijn gastenboek.

BEDANKT !!

De goeie oude school tijd is een herinnering, die we kunnen koesteren en voor anderen het liever willen vergeten. Mijn school tijd was allesbehalve ideaal, kon in mijn tijd nooit een school af maken, omdat mijn ouders telkens maar gingen verhuizen.

ik heb goede, maar ook slechte herinneringen aan scholen. Negatieve beelden van vroeger probeer je juist snel te vergeten en haal je de goede tijden van weleer naar boven om zo alles glad te strijken, maar schijn bedriegd. Mijn schooltijd was meer negatieve ervaringen geweest dan positief, en alles wat je mee kreeg duwde ik in mijn rugzak die ik levenlang bij heb moeten dragen.

ik heb honderden foto’s van vroeger, en elk foto heeft zijn eigen verhaal.

De generatie onder ons van periode in de jaren vijfig van de vorige eeuw zullen dit hebben mee gemaakt of ervan gehoord in die tijd. Popfestival Kralingen in Rotterdam. Ik herinner me bijna alles, net of het gisteren heeft plaats gevonden. Nxe1 Woodstock onze eigen Kralingen in 1970.

Woodstock moet fantastisch geweest zijn, zoveel mensen zoveel groepen die er optraden. Zelfs de film is al historisch te noemen. Voor de generatie’s die na ons kwamen zullen van Woodstock gehoord hebben. De huidige Pinkpop en andere openbare optredens zullen ook wel fantastisch zijn voor de jongelui die nu het meemaken. Toch denk ik dat Popfestival Woodstock en Kralingen niet te evenaren zijn met hedendaagse pop festivals.

De ervaringen die ik had met Popfestival Kralingen staan in mijn geheugen gegrift. Niet uit te branden. Waarom ik daar nu aan herinnert word ? nou, omdat ik via schoolbank een oud klasgenoot tegenkwam en zocht naar oude schoolfoto’s uit die tijd, die ik inmiddels ook op schoolbank site heb gezet, zodat anderen het ook kunnen zien. Toen kwam ik in hetzelfde plakboek de foto’s tegen van popfestival Kralingen en wilde dit maar gelijk op mijn web log plaatsen. Misschien dat er lezers onder u het ook hebben meegemaakt.

Drie dagen lang muziek beluisteren van alle bekende en beroemde bands van die tijd. Tientallen Amerikaanse bands waren er aanwezig. Swingen, dansen, blowen,vrijen, alles was toegestaan. In de regen onder een dun plastic je droog proberen te houden, te slapen waar je zat. Meer dan 100 duizend mensen waren er. entree was 35 gulden. Daar moest je lang voor sparen, als scholier had je zoiets niet direct bijelkaar. Toen was ik rond 19 jaar. Er werd flink verhandeld in soft drugs, zoals pakinstani, libanon, wiet en ook geitedrollen. Ja, lees het goed, geitedrollen werden ook verkocht als drugs. Men was zo high, dat geitedrollen als soft drugs werden verkocht. Als men het in de gaten kreeg dat je belazerd was, werd er hard om gelachen. Vechten en dergelijke was hier totaal niet aan de orde. Men moest over de mensen heenstappen om ergens te komen, en als je per ongeluk om iemand stond, werd er een V teken gedaan. Love peace and music. Ja, ik was zelf zo en dan wat high, maar ben ook gestript, ik dronk koffie van een Amerikaanse, waar LDS inzat, is zowat hard drugs, waar ik niet goed op reageerde en deed rare dingen, hoorde later dat ik flauw gevallen was, werd wakker in een tent van de organisatie"we help you". Daar vertelde men dat mijn maag is leeggepompt en dat ik LSD genomen had. Ik was zeker 3 uur van de wereld af en heb dus een van mijn lievelingsband moeten missen. "The Birds". Woest was ik en op mijn plekje aangekomen heb ik lopen schelden tegen de Amerikaanse. Ze had medelijden met me en troostte me om haar lijf beschikbaar te stellen. Mijn boosheid werd beloond en hoe.   Zou het nu niet gedurfd hebben, maar toen was echt alles geoorloofd. Vrijen waar iedereen bijzat. Mama mia wat een tijd. Er is een film gemaakt van de popfestival. Nxe1 jaren zoeken heb ik via een directeur van een groot bedrijf de titel ervan gekregen, die ik daarna met een oproepje op internet vrij snel iemand meldde dat hij de video band in zijn bezit had.  De directeuren van nu waren vroeger de hippies van toen. Ieder mens heeft wat meegemaakt, wij zijn allemaal jong geweest en we blijven graag terug denken aan die tijd dat van ons was.

Hair was ook van onze tijd, we hadden zelfs lang haar tot onze schouders of nog langer.

Gebarentaal is essentixebel om te communiceren met dove mensen, die zonder geluid moeten leven. Zeg dit uitdrukkelijk bij, want er zijn ook veel slechthorende mensen die met of zonder gehoorapparaat toch kunnen verstaan wat mensen tegen hen zeggen, door middel gehoorstoestellen en of via liplezen.

Ik versta bijvoorbeeld wel veel, soms als men te "zachtjes" praat of binnenmonds, of als mannen een snor hebben, heb ik een probleem. Dan kan ik ze onmogelijk verstaan. Ook als mensen hun handen voor hun mond hebben, of met een sigaret zitten te praten dan kan ik hun lippen niet zien en dan ben ik afhankelijk van het geluid die voor mij bijna onverstaanbaar is. Ik hoor minder dan 50%.

Mensen vergeten snel als ik hen aangegeven heb dat ik afhankelijk ben van hun lippen, om het te kunnen liplezen in combinatie van het geluid. Het is dan heel jammer dat ik dan het niet meer kan volgen. Als het mij dit regelmatig voor komt, dan zit er voor mij niks anders op dan iets anders te gaan doen. bijvoorbeeld een krantje pakken of met de hond te gaan wandelen. Want zo’n gesprek volgen is voor mij dan niet mogelijk. Dan als ik gebarentaal zou kunnen "spreken"zou ik er nog niks aan hebben gehad, want een andere "spreekt" dat niet. Gebarentaal is alleen geschikt voor mensen die samen er van afhankelijk van zijn, dove mensen onderling.

Gebarentaal is helaas erg verschillend in andere landen.  Als je als dove in Engeland zou willen communcixebren met gebarentaal dan zullen ze maar voor de helft begrijpen wat ze je vertellen. Daartegen in Milaan kun je heel goed communicixebren met de gebarentaal die de Nederlanders in het algemeen handhaven.

Het is niet moeilijk om te leren, maar wel heb je veel geduld voor nodig voordat je echt woorden achter elkaar kunt "gebaren".

Goed dat het er is.. maar het blijft behelpen voor degene die gxe9xe9n gebarentaal kent, in dat geval zou ik graag iedereen die dit leest, willen verzoeken rekening te houden met mensen die je moelijk kunnen verstaan. dank voor deze aandacht.

Hallo, Mijn 3e naam van mijn geboorteakte is Carlos, daarom heet het

ook …………………………..

Dan weet je dat ook weer hoe ik aan de weblog naam gekomen ben. Mijn roepnaam is Ad. Wil door middel van eigen website mensen benaderen die hetzelfde intresse hebben of er mee te maken hebben in het dagelijkse leven. Schrijf mijn eigen verhalen en dat heb ik vorm gegeven door een eigen boek te schrijven dat 232 bladzijden bevat en gaat om mijn leven over een periode van 50 jaar. Elk mens is een boek, iedereen heeft zijn eigen verhaal. Mijn verhaal gaat over mijn handicap dat ik al sinds mijn 2e jaar heb, slechthorend en hardhorend tegelijk, waarvan mijn gehoor "slechts" nog maar 49% is aan beide oren. Hoe ik me staande heb kunnen houden in een maatschappij dat alleen horenden wil toelaten. je kunt het boek bekijken, en het omslag van het boek lezen en

eventueel bestellen via mijn uitgever: klik op : http://www.kirja.nl

……………het "Levensverhaal van Ad van Opstal" …………………..

…………………  " ik ben doof en zo wat?" …………………………..

tot nu toe heb ik toch veel positieve reactie’s ontvangen, die het boek interessant en boeiend vonden. Het boek is pas sinds 1 maart 2006 uitgekomen en het boek verkoopt goed. Omdat ik een onbekend schrijver ben, des te meer ik nog meer mijn best moet doen om mijn boek onder de aandacht te krijgen onder u als lezer en de rest van Nederland. Het boek is interessant voor een bepaalde doelgroep, zoals mensen die ook doof, slechthorend en of hardhorend zijn, maar ook mensen die gewoon goed kunnen horen, die dagelijks te maken hebben in hun werk of iemand kennen waar ze dagelijks geconfronteerd worden om met die mensen te communiceren door middel van gebarentaal, articuleren om voor "dove" mensen verstaanbaar te maken.

Dan denk ik aan K.N.O artsen, bejaardenhuizen, audiologen en specialisten op gehoor gebied. mijn verhaal is door een journaliste goed begrepen en daarom is mijn verhaal geplaats bij de Rotterdamse Courant en in het Alg.Dagblad regio en uiteraard bij plaatselijke kranten waar ik zelf woon. Vele mensen hebben mijn verhaal in de krant kunnen lezen op 10 maart 2006. van Rotterdam tot Dordrecht en van Brielle tot Delft. Mijn boek is net als vele andere boeken tijdloos. langzamerhand komt mijn boek in de bekendheid dat tot doel heeft mensen te bereiken.

Iemand schreef eens als reactie:" ik kan mezelf vinden in het verhaal", weer een ander schreef:" het boek heeft me troost gegeven, omdat er eindelijk iemand vertelt wat het is". Ik vond het belangrijk om mijn levensverhaal te schrijven om mijn verhaal met anderen te delen. Het heeft lang geduurd eer het zo ver was. Je moet ook in rustig vaarwater zitten wil je rustig kunnen schrijven, je erop kan concentreren. Alles bijelkaar heeft dit boek mij vele jaren gekost om hem uit te geven. Alle verhalen werden geschreven in delen, op kladjes, via plakboeken die ik in het verleden had gemaakt. stukjes bij stukjes kon ik een verhaal samen stellen. Ik schrijf graag, heel graag zelfs. ik uit mij beter door middel van schrijven dan ik mijn ziel via mijn mond kan uitspreken. Ik praat graag met mensen, heb veel mensenkennis opgebouwd. Ondanks mijn handicap heb ik leidinggevende functies bekleed. En mijn schrijverslust is nog niet over. heb nu reeds enkele manuscripten klaar liggen om ook uit te gaan geven. Maar ik ben zo’n twijfelaar dat ik daarom zo vaak blijf uitstellen om het daadwerkelijk op te sturen naar de uitgever. Een kinderboek is klaar, wacht nog op tekeningen die iemand voor mij kan maken. Een gedichtenbundel over een periode van 30 jaar wacht schreeuwend om gelezen te worden door mensen die ook van gedichten houden. ja, en ik heb meer geschreven, een boek over mijn reizen, dit boek is zo dik geworden dat de uitgever het niet wilt drukken, dus moet het met de helft minder worden. Dit betekent dat dit boek moet herschrijven wat een hels karwei is. Tenslotte wil ik aan toevoegen dat mijn schrijvers talent ontdekt is door een instituut die mensen door middel van een advertentie opriep een dagverhaal te schrijven in het jaar 1998. Van de 50 duizend inzenders werd mijn verhaal eruit gepikt om het te publiceren met 38 andere schrijvers door een boek samen te stellen dat als titel mee kreeg:" brieven aan de toekomst". Dit boek gaf me meer zekerheid van mijn kwaliteiten als schrijver door te gaan. Het instituut bevestigde mijn vraag of ik "feeling" voor schrijven had. Ze vonden dat ik talent had, daarom hadden ze ook mijn verhaal eruit gehaald. Wat voor mij een grote compliment was. Het parade paardje was er ineens voor mij. Na zoveel jaren is dan eindelijk mijn eerste echte boek verschenen, waar ik best trots op ben. Dit boek zal altijd ergens zijn, in de boekenkast van iemand of in de bibliotheek.

Onderwerp: Herrie of lawaai

Wat vele mensen niet weten dat hardhorend zijn anders is dan slechthorend zijn. Het slechthorend zijn hoef ik niet uit te leggen. Maar hardhorend is juist niet als slechthorend. Lawaai, herrie, klappen in je handen, motoren, een groep gillende kinderen, een auto met kapotte uitlaat of bewust twee of meer uitlaten hebbend, een laagvliegende vliegtuig en noem maar op dat zijn geluiden die door een hardhorende niet kan verdragen. Laatst was ik met de metro gegaan, van Spijkenisse naar Schiedam. De metro moet door een tunnel dat onder de rivier was gebouwd. Het was op die dag best warm en er stonden ramen open. Er werd een enorme kabaal geproduceerd dat mijn oren er zelf van pijn deden. Mijn handen gingen direct naar mijn oren toe om deze te bedekken, wat weinig hielp.Ik keek hulpeloos om me heen en zag dat vele mensen gewoon deden, geen vingers in hun oren deden, ze vonden het gewoon vanzelfsprekend dat er herrie was. Ze wisten dat ze door de tunnel moesten en waren er voorbereid dat er veel herrie zou komen. Nu ben ik 50% doof en dat kabaal was zo vreselijk voor mij geweest dat ik het niet meer had. Het verbaasde mij ook heel erg dat niemand de ramen sloot om die herrie tegen te gaan terwijl ze 2x zo goed konden horen als ik. Dan denk ik dat juist hun oren het zouden begeven. Ik snap dat niet. juist omdat ik hardhorend ben, zijn de geluiden die ik ervaarde in de metro juist heel hard, het niet kunnen verdragen van harde geluiden. mensen praten in het algemeen harder tegen mij omdat ze weten dat ik "doof" ben, maar ik hoef geen harde geluiden te horen, als men gewoon duidelijk spreekt, " hoor" ik het ook goed. ik volg door middel van liplezen alles wat ze tegen me zeggen wel in combinatie met geluid die men produceert.                                    

Zonder lippen te kunnen lezen ben ik hulpeloos qua communicatie. ik ben slechthorend, en welk geluid er ook komt, ik kan geen onderscheid maken welk woord ik hoor als ik de lippen niet te lezen krijg. als het donker wordt ben ik nergens meer, er moet beslist licht aanwezig zijn wil ik het kunnen verstaan. kampvuur in mijn jeugdjaren waren voor mij alleen plaatjes kijken, naar mensen kijken, naar het vuur kijken dat zo lekker flikkerde en geluiden, de stemmen hoorde ik niet. Er werd gelachen, gegierd en ik reageerde niet.

Ik speelde stommertje en werd ook vaak uitgelachen omdat ik niet reageerde of mee lachtte met de jongens en meisjes. heb ook eens geprobeerd om mijn zeildiploma te halen, maar door het klapperen van de zeil, en de wind hoorde ik de instructies niet en zakte daarom ook als een baksteen. Men staat er gewoonweg niet bij stil, ik vertel het wel, maar binnen een paar tellen zijn ze het vergeten helaas. En toch heb ik me staande kunnen houden in een maatschappij dat alleen horenden wil toelaten. een schouderklopje heb ik wel verdiend.

Horen en zien is zo van zelfsprekend denkt men vaak. Dat is het niet , er zijn inmiddels meer dan 2 miljoen mensen, die slecht horen of zelfs doof zijn geworden. Dankzij de herrie, de mp3 apparaten enzovoort…..de jeugd van nu, zal over 15 jaar merken dat zij onder deze bevolkingsgroep gaan horen. Helaas maar waar ! We zullen een een ander soort maatschappij krijgen, waar we rekening moeten houden met miljoenen mensen die slecht zullen horen door aangepaste apparaten, andere soort communicatie om elkaar verstaanbaar te kunnen maken.

wilt u op de hoogte gehouden worden? Dan adviseer ik u naar de website van www.doventv.nl te gaan.

ook daar kunt u mijn columns terug vinden die ik voor doventv geschreven heb.

dank voor uw aandacht.

MIJN INTERVIEW MET DOVENTV.

Toen ik in Groningen was heeft Doventv een interview gemaakt over mij als persoon. 

Uw kunt het interview rechtstreeks beluisteren die ongeveer 35 minuten tijd in neemt.

Ga naar :         www.doventv.nl

Ga er rustig voor zitten, zet uw geluid aan.

Het filmpje is ondertiteld als u zelf slechthorend bent.

Ik dank Doventv voor hun inzet en motivatie en vooral wat ik belangrijker vind, dat ze mijn boek beschouwen als een top boek, waar ik heel blij mee ben en ook voor mij een erkenning is.

Ad

Op curacao had ik 6 honden.

Blacky was mijn trouwste hond, typisch dat ik momenteel weer een zwarte hond heb, die trouw aan me is. Mijn huidige hond Bobo heb ik mee genomen toen ik uit Spanje vertrok. Bobo is nu 4 jaar. Poes die rode haren heeft, alleen katers kunnen in algemeen rood zijn, maar onze poes is een vrouwtje, in dit opzicht is het dus heel zeldzaam exemplaar. Poes komt uit Curacao en is inmiddels meer dan 12 jaar oud.

Israxebl, een land om nooit meer te vergeten, het heeft mij een enorme indruk achter gelaten, was daar rond 1976. In de kibboets gewerkt bij Ein Gev aan de grootste meer aan de kant van de Jordaanse grens. Mijnenvelden in overvloed, soldaten liepen met doorgeladen geweren, mee gemaakt dat terroristen werden doodgeschoten op straat, en dat op mijn eerste dag dat ik in Israxebl aankwam. Door stom toeval na 4 dagen werken in de kibboets was er een excursie van een week door heel Israxebl georganiseerd voor de kibboetsleden. Bijna alles gezien, die de toeristen niet eens te zien zal krijgen.Het heeft een enorme impact op me gehad. Na een maand verblijf was ik weer een ervaring rijker.